Rajmund IV z Tuluzy, znany również jako Rajmund de Saint-Gilles (ur. 1042, zm. 1105) – syn Ponsa z Tuluzy i Almodis de La Marche. W 1094 po śmierci swojego brata – Wilhelma IV, został hrabią Tuluzy. Był również hrabią Trypolisu od 1102 do 1105.
Pierwsza Krucjata thumb|200px|XIX-wieczny obraz na wystawie w Wersalu przedstawiający Rajmunda IV wraz z Ademarem z Monteil
Rajmund był człowiekiem bardzo religijnym i zawsze chciał umrzeć w Ziemi Świętej – kiedy więc papież wezwał do zorganizowania wyprawy krzyżowej, Rajmund jako pierwszy przyjął wezwanie. Czasami nazywany jest „jednookim” (po łacinie monoculus) po pogłosce, że stracił oko w bójce z odźwiernym Bazyliki Grobu Świętego podczas wcześniejszej pielgrzymki do Jerozolimy. Był najstarszym i najbogatszym z krzyżowców. Opuścił Tuluzę w październiku 1096 i razem z dużą kompanią pomaszerował w kierunku Konstantynopola. Towarzyszyła mu m.in.