Kozacki Dywizjon Rozpoznawczy (niem. Kosaken-Aufklärungs-Abteilung) – oddział wojskowy złożony z Kozaków podczas II wojny światowej.
Oddział powstał na bazie kozackiego oddziału partyzanckiego Nikołaja G. Nazarienki, który od końca września 1941 r. walczył z Sowietami w rejonie Rostowa nad Donem. 16 października Kozacy zajęli przeprawę na rzece Mius, zamierzając utrzymać ją do czasu nadejścia wojsk niemieckich. Z kierunku Taganrogu partyzantów zaatakował od tyłu batalion Armii Czerwonej wzmocniony tankietkami i samochodami pancernymi, ale od zagładu uratowały ich niemieckie oddziały zmechanizowane XIV Korpusu Pancernego gen. Gustava Antona von Wietersheima, które przerwały obronę sowiecką na północ od Nowonikołajewska. Po rozmowach z Niemcami oddział N. G. Nazarienki wszedł w skład korpusu jako Kozacki Dywizjon Rozpoznawczy. Był to jeden z pierwszych oddziałów kozackich w służbie niemieckiej. Uczestniczył w zajęciu Taganroga i Rostowa nad Donem. Na przełomie 1941/1942 r. zajmował pozycje w rejonie miasteczka Nowyj Sanbek, wykonując wypady na sowiecką stronę frontu. Pod koniec lipca 1942 r. brał udział w ponownym zdobyciu Rostowa nad Donem, po czym został podporządkowany niemieckiej 1 Armii Pancernej, działającej na północnym Kaukazie. Podczas walk w rejonie wsi Diwnoje nad rzeką Manycz sotnik N. G. Nazarienko został ranny.