W maju tego roku, podczas wykonywania tajnego zadania wywiadowczego, przedostał się przez Dniestr na sowiecką stronę granicy. Został jednak ranny w strzelaninie z pogranicznikami i wzięty do niewoli. Do końca 1934 r. przebywał w więzieniu NKWD w Tyraspolu. 6 grudnia tego roku po procesie skazano go na karę śmierci przez rozstrzelanie, ale wyrok został wkrótce zmieniony na karę 10 lat w łagrach w Republice Komi. W 1941 r. udało mu się zbiec z jednego z obozów pracy, po czym przedostał się na północny Kaukaz, gdzie utworzył ponad 80-osobowy antysowiecki oddział partyzancki. Ze względu na miażdżącą przewagę wojsk sowieckich skierowanych do pacyfikacji powstańców rozdzielił swój oddział na kilka mniejszych grup. Na czele jednej z nich udało mu się pod koniec września 1941 r. przejść w rejon Rostowa nad Donem, gdzie wznowił walkę z Sowietami. Liczebność oddziału wzrosła do ok. 400 ludzi. 16 października zajął przeprawę na rzece Mius, zamierzając utrzymać ją do czasu nadejścia wojsk niemieckich. Z kierunku Taganrogu partyzantów zaatakował od tyłu batalion Armii Czerwonej wzmocniony tankietkami i samochodami pancernymi, ale od zagładu uratowały ich niemieckie oddziały zmechanizowane XIV Korpusu Pancernego gen. Gustava Antona von Wietersheima, które przerwały obronę sowiecką na północ od Nowonikołajewska.