thumb|Tablica na schronisku PTTK na Luboniu Wielkim Jan Stachura, ps. „Smrek”, „Adam” (ur. 15 maja 1916 w Mszanie Dolnej, zm. 11 czerwca 1985 w Villiers-le-Morhier) − oficer Wojska Polskiego i Armii Krajowej, dowódca oddziału partyzanckiego „Wilk” a później 6 kompanii II batalionu w 1 pułku strzelców podhalańskich AK, w 1945 roku uwięziony przez Urząd Bezpieczeństwa, uciekł z więzienia w Wadowicach i przedostał się do Francji.
Życiorys Rodzicami Jana Stachury byli Adam, pracownik kolejowy i Maria z domu Topielec. Miał trzech braci i dwie siostry. Od 1930 uczęszczał do Prywatnego Seminarium Koedukacyjnego w Jordanowie, w którym w czerwcu 1935 zdał egzamin maturalny i uzyskał prawo nauczania w szkołach podstawowych. W tym samym roku zgłosił się do odbycia jednorocznej ochotniczej służby wojskowej. Został przyjęty na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 21 DPG przy 4 Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. Od 1937 uczył na Wileńszczyźnie. Był związany z ruchem ludowym.