W XIX wieku wieś należała do Katarzyny z Bołoz-Antoniewiczów Romaszkanowej, żony Piotra Romaszkana, od której w 1832 roku zakupili ją małżonkowie Wiktor (1792–1840) i Łucja z Ostaszewskich (1802–1894) Gniewoszowie. W połowie XIX wieku właścicielką posiadłości tabularnej Tokarnia była Ludwika Gniewosz. Dziedzicem Tokarni był syn Wiktora i Łucji, Feliks Gniewosz (1836–1901). W 1905 syn Feliksa, Wiktor Gniewosz posiadał we wsi obszar 429,7 haAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 406.. W 1911 właścicielem tabularnym był Chaim Stern, posiadający 237 ha. W 1916 dobra w Tokarni nabył Eustachy Ścibor-Rylski.
W 1842 roku urodził się Modest Humiecki późniejszy burmistrz i budowniczy Krosna.
W 1898 wioska liczyła już 430 mieszkańców zamieszkujących 68 domów. Poza działalnością rolniczą pod koniec XIX wieku rozpoczęto w Tokarni wydobycie ropy naftowej, kopalnia w dolinie potoku Sanoczek. Własność szlachecka, dobra rodu Gniewoszów. W okresie drugiej wojny światowej działał tu oddział partyzancki krp. „Południe”, Komenda Obwodu AK Sanok.