Od 1940 działał w nielegalnym ruchu antyfaszystowskim, stał się wkrótce jego liderem. Brał udział w organizacji Demokratycznej Partii Pracy i Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W czerwcu 1944 stanął na czele wielopartyjnego rządu tymczasowego, obejmując też funkcje ministra spraw wewnętrznych i p.o. ministra spraw zagranicznych. W grudniu tego samego roku utworzył nowy gabinet, w którym zatrzymał tekę ministra spraw wewnętrznych. Urząd premiera sprawował do czerwca 1945.
W 1946 został posłem do powołanej po II wojnie światowej konstytuanty (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana), która działała do 1948. Uzyskał następnie mandat senatora I kadencji, wybrano go na przewodniczącego wyższej izby włoskiego parlamentu. Funkcję tę pełnił do czasu swojej śmierci.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy antyfaszyści Kategoria:Premierzy Włoch Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy ministrowie robót publicznych Kategoria:Ministrowie spraw zagranicznych Królestwa Włoch (1861–1946) Kategoria:Politycy Włoskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Ludzie urodzeni w Mantui Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Włoch) Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1951