„Szamszi-Adad (I), syn Ila-kabkabi, udał się do Karduniasz (Babilonu) w czasie, gdy Naram-Sin (był królem Asyrii). Gdy Ibni-Adad pełnił urząd limmu Szamszi-Adad (I) wyruszył z Karduniasz i zajął miasto Ekallatum. Przez 3 lata pozostawał w Ekallatum. Gdy Atamar-Isztar pełnił urząd limmu, Szamszi-Adad (I) pomaszerował z Ekallatum (do Aszur) i usunął z tronu Eriszuma (II), syna Naram-Sina. (Sam) zasiadł na tronie i panował przez 33 lata”Jean-Jacques Glassner, Mesopotamian..., s. 138-139.
Po zdobyciu Ekallatum i Aszur Szamszi-Adad I kontynuował politykę podbojów, tworząc w krótkim czasie potężne państwo w północnej Mezopotamii. Za czasów jego panowania Ekallatum - obok Aszur, Szubat-Enlil i Mari - stało się jednym z najważniejszych miast w państwie. Rezydował tu jako wicekról Iszme-Dagan, starszy syn Szamszi-Adada I, którego ojciec obarczył zadaniem utrzymania spokoju we wschodnich, nadgranicznych prowincjachM. Stępień, Kodeks..., s. 16. Po śmierci Szamszi-Adada I w 1782 r. p.n.e. Iszme-Daganowi nie udało się utrzymać zdobyczy terytorialnych ojca. Zaatakowany z kilku stron przez koalicję Mari, Esznunny i państewek huryckich, zdołał zachować kontrolę jedynie nad niewielkim obszarem wokół Ekallatum, a samo miasto stało się stolicą jego niewielkiego królestwa. Niewiele wiadomo o dziejach Ekallatum po śmierci Iszme-Dagana (ok. 1740 r.