Służba wojskowa, praca naukowa i zawodowa Jesienią 1913 rozpoczął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Po ewakuacji, kontynuował studia na wydziale lekarskim na Uniwersytecie Kijowskim (1915–1918), następnie wstąpił do wojska polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczestnik III powstania śląskiego. Pełnił obowiązki lekarza naczelnego 3 Pułku Piechoty. Został awansowany do stopnia porucznika podlekarza w korpusie oficerów sanitarnych ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1921, następnie zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921. W 1923, 1924 jako młodszy lekarz 24 pułku piechoty i 2 Batalionu Sanitarnego był odkomenderowany na studia na Uniwersytet Warszawski. Tam ukończył studia uzyskując tytuł doktora nauk medycznych. Pracował w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów (CSWGiS) w Poznaniu (1926–1929), gdzie od 8 listopada 1927 był lekarzem szkoły, a ponadto był tam instruktorem wioślarstwa i narciarstwa, wykładał higienę i teorię masażu, a ponadto jako lekarz sportowy towarzyszył kadrze Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1928. Następnie jako naczelny lekarz w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego (CIWF) w Warszawie (1929–1932). Został awansowany do stopnia kapitana lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931.