Stanowiły zarazem pierwsze japońskie nowoczesne krążowniki lekkie, z opancerzeniem burtowym.
Okręt został zamówiony w ramach programu z 1916 roku, pod prowizorycznym oznaczeniem: „mały krążownik” (shō-gata jun’yōkan) nr 1. Już 13 maja 1916 roku nadano mu nazwę: „Tenryū” (pol. „Niebiański Smok”), od rzeki biorącej swój początek w prefekturze Nagano, zgodnie z nowymi zasadami nazewnictwa krążowników lekkich od rzek. Stępkę pod jego budowę, jako okrętu prototypowego typu, położono 17 maja 1917 roku w Arsenale Marynarki w Yokosuce, a kadłub wodowano 11 marca roku kolejnego. Podczas prób morskich w maju 1919 roku doszło jednak do uszkodzenia łopatek jednej turbiny, co spowodowało opóźnienie w osiągnięciu gotowości przez okręt. W efekcie „Tenryū” wszedł do służby 20 listopada 1919 roku, jako drugi po bliźniaczym „Tatsuta”. Klasyfikowany był oficjalnie jako krążownik II klasy (nitō jun’yōkan), nieoficjalnie także określany w Japonii jako krążownik lekki (kei-jun’yōkan). Przeciętny koszt budowy jednej jednostki typu wynosił 4 550 000 jenów. Nazwę tę wcześniej nosił drewniany slup wojenny „Tenryū”, w aktywnej służbie w latach 1888–1906.
Opis