Na drugiej konferencji w Paryżu obok dotychczasowych partii dołączyli przedstawiciele Bułgarskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, Estońskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, Łotewskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, Litewskiej Partii Socjaldemokratycznej oraz Ukraińskiego Zjednoczenia Socjalistycznego. Przewodniczącym Biura został jugosłowiański socjalista Živko Topalović, Karol Peyer z Węgier i Juozas Kaminskas z Litwy jako wiceprzewodniczący, oraz Zygmunt Zaremba z PPS jako sekretarz generalny.
W grudniu 1948, na posiedzeniu COMISCO w Clacton-on-Sea, władze tworzącej się Międzynarodówki uznały potrzebę powiązania partii emigracyjnych z Polski, Czechosłowacji, Węgier, Rumunii, Bułgarii i Jugosławii z COMISCO. Z rezerwą potraktowano jednak partie z krajów będących w tym czasie w granicach ZSRR. Na kolejnej konferencji COMISCO w Baarn 14−16 maja 1949, uznano jednoznacznie możliwość uczestniczenia emigracyjnych partii w COMISCO bez prawa głosowania, oraz zaproponowano utworzenie wspólnego ośrodka.