W tym czasie nabawił się gruźlicy. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Jego macierzystym oddziałem był 21 pułk Ułanów Nadwiślańskich, do którego został przeniesiony w rezerwie jako kapitan. Podczas leczenia gruźlicy w Szwajcarii pełnił funkcję attaché wojskowego w polskiej ambasadzie w Bernie. Od 1919 roku służył jako kapitan w 16 pułku Kawalerii Wielkopolskiej. W sierpniu 1920 roku w czasie bitwy warszawskiej był osobistym adiutantem Wojskowego Gubernatora Warszawy Franciszka Latinika. W 1922 roku został odznaczony Krzyżem WalecznychRozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6285/22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 348). Później dołączył do służby w Departamencie Zagranicznym Urzędu Prezydenta i został łącznikiem z Ministerstwa Spraw Zagranicznych na II. Oddział Najwyższego Dowództwa.
Został członkiem polskiej ekipy bobslejowej na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1928 roku, gdzie zajął 17. miejsce w konkurencji 5 bobslejowych. Jego krewnym był inny bobsleista i członek polskiej ekipy na tych igrzyskach, Józef Broel-Plater.
Przeniesiony do rezerwy w stopniu rotmistrza.
Przypisy
Bibliografia