thumb|Satyrowie na psykterze czerwonofigurowym z początku V w. p.n.e. Satyrowie lub satyry (gr. Sátyroi, lp. Satyros, łac. Satyri, Fauni, lp. Satyrus, Faunus) – greckie bożki, demony leśne, bóstwa płodności. Według niektórych ojcem satyrów był Hermes, a matką Iphtime. U Hezjoda określane są mianem braci nimf górskich i Kuretów. Fakt, że kojarzono satyrów z nimfami, kultem dionizyjskim oraz płodnością natury, wskazuje na pierwotnie chtoniczną naturę tego bóstwa.
Satyrowie wchodzili w skład orszaku Dionizosa i – jak on – kojarzeni byli z męskim popędem seksualnym; miano „satyrów” nosili też mężczyźni uczestniczący w orszakach dionizyjskich (analogicznie, kobiety, które brały udział w tych pochodach, znane były jako menady). Na wazach greckich przedstawiano ich zatem z wyeksponowanym, często wyolbrzymionym członkiem w stanie erekcji.
Satyrów wyobrażano sobie jako istoty silnej budowy; górną połowę ciała miały ludzką, dolną – zwierzęcą; przedstawiano je ze zmierzwionymi włosami, płaskim nosem, spiczastymi uszami; później dodano im kozi czy koński ogon.