thumb|Reformy Hideyoshiego Toyotomi pod koniec XVI wieku przyczyniły się do upadku systemu shōenów – posiadłość ziemska w Japonii w VIII–XVI wieku, wyłączona z puli państwowej.
Początki shōenów sięgają VIII wieku, tj. drugiej połowy okresu Nara. Każdy shōen składał się zazwyczaj z różnych gruntów, należących do jednego właściciela i często podlegających odmiennym prawom. Taki zlepek posiadłości ziemskich ich właściciel polecał większemu posiadaczowi ziemi (ryōke i ryōshu) w zamian za uzyskanie określonych przywilejów. Bezpośredni patron shōenu mógł szukać opiekunów dla poleconej posiadłości na wyższym szczeblu władzy wśród klasztorów lub arystokracji dworskiej (kuge). Każdy z opiekunów shōenu, bezpośredni i pośredni, miał w ten sposób udział w dochodzie z ziemi. Shōenem administrowali urzędnicy, wyznaczani przez patrona (honke). Funkcjonariusze niższego szczebla byli rekrutowani przez lokalnego arystokratę. Taki system opieki prawno-ekonomicznej wykluczał ingerencję w zarządzanie shōenem władzy cesarza i shugo (gubernatora).