Aleksander Wit Labuda (ur. 15 czerwca 1944 w Chrobrzu) – polski romanista, polonista, teoretyk literatury i nauczyciel akademicki, doktor habilitowany, profesor nadzwyczajnyUniwersytetu Wrocławskiego, działacz opozycji w okresie PRL.
Życiorys Syn historyka Gerarda Labudy i romanistki Alberty Labudy. W 1967 ukończył studia magisterskie z zakresu filologii romańskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1969 został absolwentem filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Na UWr uzyskiwał stopnie naukowe w zakresie nauk humanistycznych: doktora (1974) oraz doktora habilitowanego (1981). Zawodowo związany z Instytutem Filologii Romańskiej UWr, był dyrektorem tej jednostki. Od 1970 do 1973 przebywał w Paryżu, gdzie prowadził lektorat z języka polskiego w INALCO (Université Sorbonne-Nouvelle). W 1991 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Wrocławskim. Jest autorem książek i artykułów naukowych poświęconych literaturze francuskiej i polskiej.