thumb|Grób Wacława Okulicz-Kozaryna na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Wacław Okulicz-Kozaryn (ur. 8 lutego 1884 w majątku Wymno na Witebszczyźnie, zm. 14 kwietnia 1974 w Warszawie) – polski zapaśnik walczący w stylu klasycznym, olimpijczyk z Paryża (1924). Pierwszy polski policjant olimpijczyk.
Życiorys Syn ziemianina Ignacego i Marii z Żaroko-Żarakowskich. Absolwent szkoły realnej w Wielkich Łukach (1903). W latach 1906–1908 ochotniczo służył w armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej walczył m.in. na froncie karpackim. W 1918 r. wraz z rodzicami przybył do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. W krótkim czasie wstąpił do Milicji Ludowej, a po powołaniu w lipcu 1919 r. został funkcjonariuszem (posterunkowym) Komisariatu Rzecznego Policji Państwowej.
Kariera sportowa Ze sportem po raz pierwszy zetknął się w czasach szkolnych. Początkowo pasjonował się gimnastyką, jazdą konną, pływaniem, wioślarstwem i łyżwiarstwem. Zapasami zainteresował się w 1906 r., a ich podstaw uczył go znany rosyjski atleta Aleksander Iwanowicz Tauszew z Jekaterynosławia. Po przybyciu do Warszawy kontynuował karierę zapaśniczą, najpierw w Klubie Piaskowskiego przy ul. Twardej, a później w IV gnieździe „Sokoła” na Dynasach pod kierunkiem Władysława Pytlasińskiego. Od 1922 r.