operacji mierniczych, planimetrii, parcelacji i komasacji, pomiarów wysokościowych, fotogrametrii i tachymetrii), a drugą katedrę, Czech, Wacław Laska, który prowadził wykłady m.in. z zasad pomiarów, współrzędnych oraz pomiarów podstawowych, a także był twórcą oryginalnej konstrukcji tachimetru, pozwalającej na eliminację części obliczeń przy pracy nad wynikami pomiarów. Niski poziom przygotowania teoretycznego geodetów sprawił, że w 1896 uruchomiono dwuletni kurs dla geometrów kończący się egzaminem państwowym. W tym samym roku, jako osobne przedmioty, zaczęto wykładać „kataster” oraz „księgi publiczne”.
W 1909 profesorem miernictwa został Lucjan Grabowski, który trzy lata później został mianowany na kierownika Katedry Astronomii Sferycznej (przejął ją po Wacławie Lasce) i Geodezji Wyższej, a wykłady z miernictwa przejął doktor Kasper Weigel – dotychczasowy adiunkt, twórca polskiej szkoły rachunku wyrównawczego, wykładowca teorii błędów, wyrównywania wielkich sieci triangulacyjnych. W związku ze śmiercią Seweryna Widta, Weigel został mianowany nadzwyczajnym profesorem miernictwa, a Lucjan Grabowski – zwyczajnym profesorem astronomii i geodezji wyższej.