Po 1934 objął ważne funkcje wewnątrz organizacji mniejszości niemieckiej w Wielkopolsce, m.in. jako kierownik „Poznańskiego Towarzystwa Historycznego” (niem. Historische Gesellschaft für Posen) oraz jako redaktor „Niemieckiego Miesięcznika w Polsce” (niem. Deutsche Monatshefte in Polen). Działał jako mąż zaufania niemieckich organizacji, m.in. jako członek „Północno-wschodniej niemieckiej wspólnoty badawczej” (niem. Nordostdeutsche Forschungsgemeinschaft). Był też jednym z szefów Związku Niemieckich Bibliotek w Polsce. Z listy mniejszości niemieckiej kilkakrotnie brał udział w wyborach do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej. Na krótko przed wybuchem wojny w 1939 został aresztowany przez władze polskie.

Po wybuchu wojny został zwolniony. Następnie został członkiem „niemieckiej ludowej samoobrony” (niem. Volksdeutscher Selbstschutz), która angażowała się w prześladowania i zamachy na polską inteligencję. Jako kierownik tzw. Gräberzentrale dokumentował prześladowania dokonywane przez ludność polską na ludności niemieckiej. Zgodnie z ówczesną propagandą III Rzeszy zawyżał liczbę ofiar.