W latach 70. XX wieku sarakin zajmowały wysoką pozycję na rynku kredytowym, udzielając wysoko oprocentowanych pożyczek klientom o bardzo niskiej zdolności kredytowej – stopa oprocentowania przekraczała nawet ustawowe maksimum 109%. Wiele sarakin było prowadzonych przez członków yakuzy – udzielały one kredytów m.in. na pokrycie długów hazardowych. Spłaty przez dłużników były często wymuszane przy pomocy gróźb i użyciu siły. Sarakin finansowały się przez pożyczki bankowe – banki chętnie zapewniały im środki finansowe, ponieważ same, nie mając doświadczenia w udzielaniu kredytów konsumenckich, niechętnie się angażowały w tego typu działalność.
Wkrótce jednak, dzięki kampanii społecznej w proteście przeciwko zwiększającej się liczbie samobójstw wskutek niemożności spłaty długów wobec sarakin – firmy te zostały poddane regulacji. Od 1983 roku roczna stopa oprocentowania kredytu nie mogła przekraczać 73%, a od 1988 – 40% – inne źródła podają 73% od 1983, 54,75% od 1984 i 40% od 1990, wprowadzono również limity kwot udzielanych kredytów, a pracodawcom zezwolono na udzielanie pożyczek konsumpcyjnych swoim pracownikom.