W latach 1953–1955 zrealizowano wielki projekt budowy rurociągu od źródeł rzeki Jarkon do kibucu Magen na Negewie. Rurociąg miał długość 108 km, w tym 95 km o średnicy 66 cali, i 13 km o średnicy 48 cali. Wybudowano podziemne odcinki rurociągów, przepompownie, zbiorniki na paliwo do pomp, zbiorniki na wodę o całkowitej pojemności 350 tys. m³ i wiele innych obiektów. Po ukończeniu prac system został uruchomiony w 1956. Miał mieć on zdolność przetłaczania 100 tys. m³ wody, jednak w rzeczywistości osiągnięto wielkość 70 tys. m³ wody, która nadawała się do picia oraz do celów rolniczych i przemysłowych. W latach 1955–1961 wybudowano drugi rurociąg, który dostarczał wodę z rzeki Jarkon do aglomeracji miejskiej Gusz Dan. Rury o średnicy 48 cali dostarczyły 25 tys. m³ wody, poprawiając jakość wody w Tel Awiwie. Oba systemy wodne sprawiły jednak znaczne obniżenie poziomu wody w rzece Jarkon. Problem ten rozwiązano dopiero poprzez uruchomienie Narodowego Systemu Wodnego dostarczającego wodę z rzeki Jordan. Plan budowy Narodowego Systemu Wodnego został zatwierdzony w 1954 i ukończony w 1964. W latach 1967–1968 przeprowadzono regulację rzek w rejonie Wzgórz Golan, doprowadzając ich wodę do wspólnego kanału, który został skierowany do Jeziora Tyberiadzkiego.