Ulica Łęczyńska w Lublinie – jedna z ulic Lublina, główna arteria komunikacyjna dzielnicy Tatary.

Historia Nazwa ulicy pochodzi od szlaku handlowego który biegł wzdłuż obecnej ulicy do odległej o 20 km. od Lublina miejscowości Łęczna. Rozwój komunikacyjny szlaku przypadł na II połowę XIX w. i wiązał się z powstaniem przecinających Tatary linii kolejowych, szczególnie zaś z budową w 1883 bocznicy prowadzącej do młyna braci Krauze. Na planie miasta obecna ulica Łęczyńska pojawiła się w 1912 roku pod nazwą „Droga do Cementowni”, co wiązane jest z istniejącymi ówcześnie w tamtym rejonie kopalniami odkrywkowymi kamienia wapiennego. Częściowa regulacja ulicy nastąpiła w okresie międzywojennym. Po uruchomieniu w 1928 roku rzeźni miejskiej unowocześniono odcinek północno-wschodni prowadzący do Łęcznej (w latach 50. przekształcony w odrębną ulicę Turystyczną). Aż do końca lat 70. XX w. ul. Łęczyńska stanowiła całość łączącą Bronowice z ul. Mełgiewską. Na skutek rozbudowy obwodnicy miejskiej i budowy wiaduktu nad Al. Witosa została ona rozdzielona na dwa nie łączące się ze sobą odcinki.

Po roku 1950 tereny położone m.in. wzdłuż ulicy Łęczyńskiej przeznaczono pod budownictwo mieszkaniowe.