Labry błękitne podbite złotem.
Stojentin III: Jak powyższy ale w klejnocie trzy pióra strusie.
Stojentin IV: Na tarczy dwudzielnej w pas w polu górnym pół jelenia wspiętego, pole dolne szachowane w sześć rzędów i trzy cegły. Klejnot: nad hełmem bez korony trzy róże na ulistnionych łodygach w wachlarz. Labry. Barwy nieznane.
Najwcześniejsze wzmianki Herb w wersji podstawowej najwcześniej umieszczony został na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 roku. Następnie wymieniany był przez Ostrowskiego (Księga herbowa rodów polskich, 1897, 1906), tzw. "Nowego" Siebmachera (Der Adel des Königreichs Preußen, 1906), Żernickiego (Der polnische Adel, 1900) i Wincklera (Die Nationalitäten Pommerellens, 1869).
Wersja Ia herbu pochodzi z okładki monografii rodziny Stojentinów z 1895 roku autorstwa Maxa von Stojentin.
Wariant Ib herbu to najstarsza forma herbu Stojentinów, jej godło herbowe pochodzi z pieczęci Jarosława Stojentina (Jerislav Stoientin) przyłożonej na dokumencie z 1453 roku.
Herb Stojentin II to wariant herbu Stojentinów przyjęty przez spokrewnione z nimi rodziny Schwetzkow i Wojan. Wymieniany jest przez "stare" (XVII wiek) i "nowe" wydania Siebmachera (Ausgestorbener Preussischer Adel.