Podstawowym celem dyfuzjonistów było przekształcenie antropologii kulturowej w taki sposób, aby podstawą była nauka empiryczna, czyli koncentracja na badaniach prowadzonych w terenie.
Dyfuzjoniści operowali dystrybutywnym rozumieniem kultury. Była ona pojmowana jako cecha stała dla człowieka, określana jako własność zbiorowości, ujęta czasowo i przestrzennie. Kultura w ujęciu dyfuzjonistycznym traktowana była jako zbiór elementów, a nie jak wewnętrznie powiązany system. Różnice widoczne między kulturami były pojmowane przez dyfuzjonistów w sposób jakościowy, a nie ilościowy. Podstawowym zagadnieniem dyfuzjonistów była koncepcja kręgów kulturowych oraz zapożyczeń poprzez dyfuzję. Wszelkich podobieństw międzykulturowych upatrywali nie w stadialnym rozwoju kultur, lecz w dyfuzji, zapożyczeniach elementów. Wynalazki kulturowe są zjawiskiem rzadkim, a jeszcze rzadsze są wynalazki dokonywane niezależne od siebie w różnych częściach świata. Rozwój kultury dokonuje się nie drogą wynalazków, lecz poprzez powielanie, zapożyczenia i przenikanie wzorów i wytworów kulturySzymczak M. (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1978: PWN, s. 82.. O dynamice zmian kulturowych decyduje przede wszystkim intensywność kontaktów międzykulturowych.