Do grona tego należeli także: Helena i Szymon Syrkusowie, Barbara Brukalska, Marian Spychalski, Jan Olaf Chmielewski, Roman Piotrowski, Tadeusz Tołwiński i Helena Morsztynkiewiczowa.
Po wojnie zajął się projektowaniem osiedli mieszkaniowych: WSM Mokotów w Warszawie, „Koszutka” w Katowicach, „Tatary” w Lublinie i „Skarpa” w Ostrowcu Świętokrzyskim. W latach 1946–1948 należał do PPS, od 1948 roku należał do PZPR.
W latach 1954–1956 przebywał w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, gdzie zaprojektował urbanistykę miasta Ch’ŏngjin oraz jednej z dzielnic Pjongjangu.
Po powrocie do kraju został mianowany generalnym projektantem osiedla „Rakowiec” w Warszawie. Wraz z Oskarem Hansenem, Zofią Hansen i Marianem Szymanowskim zaprojektował osiedle na ok. 15 tys. mieszkańców, położone w dzielnicy Ochota między ulicami Pruszkowską, Księcia Trojdena, Adolfa Pawińskiego i Al. Żwirki i Wigury. W centrum osiedla zaprojektował obszar zieleni parkowej z oczkiem wodnym; parkowi temu nadano imię projektanta osiedla (Park im. Zasława Malickiego).