W latach 1933–1937 udział Niemiec w szwedzkim imporcie spadł z około 29% do 20%, a w eksporcie wzrósł z 10,7% do 15,4%. W 1933 roku rozmiary niemieckiej wymiany gospodarczej ze Szwecją wynosiły 294 mln M, a w 1935 roku osiągnęły 360 mln M. W latach 1928–1933 w przywozie rudy żelaznej Niemiec rola Szwecji wzrosła z 34 do 54%. Dla Niemiec rynek szwedzki był ważny również dlatego, że już około 1934 roku Szwecja ostatecznie wyszła z wielkiego kryzysu gospodarczego.
Już w okresie międzywojennym zainteresowanie Hitlera sprawami Szwecji było bardzo duże m.in. ze względu na dogodne w stosunku do Niemiec usytuowanie polityczno-wojskowe Szwecji, związki naukowe, a także na przodującą pozycję w nazistowskim micie o rasie nordyckiej. W związku z tym rozpoczęto „podbój” propagandy Skandynawii. Po 1933 roku rozbudowano kadrowo oraz dofinansowano z III Rzeszy ambasadę niemiecką w Sztokholmie, która stała się głównym ośrodkiem propagandy nazistowskiej w Europie Północnej. Rzecznikiem III Rzeszy w polityce z krajami skandynawskimi był czołowy ideolog niemiecki faszyzmu, szef Außenpolitisches Amt (urząd do spraw zewnętrznych) przy centralnych władzach NSDAP – Alfred Rosenberg. Uważał on, że należałoby stworzyć „niemiecko-skandynawski blok państw”, który zabezpieczyłby Europę przed falą komunizmu.