Jeszcze wcześniej, bezpośrednio po zakończeniu działań wojennych, biskup chersoński i taurydzki Innocenty, z poparciem gubernatora noworosyjskiego i besarabskiego Aleksandra Stroganowa, otworzył na półwyspie nowe prawosławne klasztory i nadzorował proces tworzenia struktur nowej eparchiiO. Figes, Wojna krymska 1853-1855. Ostatnia krucjata, Napoleon V, Oświęcim 2018, s. 389, ISBN 9788378898238.; nie dożył jednak jej formalnego utworzenia (zm. w 1857).
W XX wieku nazwę eparchii zmieniono na symferopolską i taurydzką, następnie na symferopolską i krymską. Pierwotnie obejmowała cały obszar Krymu. W 2008 r. została z niej wydzielona eparchia dżankojska, a w 2012 r. – eparchia teodozyjska, co oznacza, iż w jurysdykcji eparchii symferopolskiej i krymskiej pozostały miasta Eupatoria, Symferopol i Sewastopol oraz rejon bakczysarajski, rejon biłohirski, rejon symferopolski, rejon kirowski, rejon sakski i rejon czornomorski.
Podczas kryzysu krymskiego duchowni eparchii jawnie agitowali za przyłączeniem półwyspu do Rosji.
W 2022 r.