W pierwszych igrzyskach bieg maratoński był rozgrywany na dystansie 40 km. W rzeczywistości dystans między Maratonem a Atenami wynosi 37 km, jednak postanowiono tę liczbę zaokrąglić. Na igrzyskach w 1908 roku w Londynie planowano maraton na 25 mil. Po odmierzeniu wstecz 25 mil z miejsca finiszu (White City Stadium) brakowało 1 mili aby ustanowić miejsce startu przy wschodnim tarasie Zamku w Windsorze (tak aby rodzina królewska mogła obserwować bieg). Do tej odległości dodano niecałe jedno okrążenie na stadionie z finiszem przy Loży Królewskiej, co spowodowało wydłużenie trasy o kolejne 385 jardów. Ostatecznie trasa miała długość 25 mil + 1 mila + 385 jardów = 42 195 metrów. W maju 1921 roku World Athletics ustanowiło tę odległość jako standardową dla maratonu. Bieg maratoński mężczyzn tradycyjnie kończy każde igrzyska olimpijskie. Maraton kobiet został włączony do programu igrzysk olimpijskich dopiero w 1984 roku w Los Angeles.