mały|lewo|Gniewkowo w okresie międzywojennym W 1418 roku Gniewkowo było celem najazdu dokonanego przez starostę inowrocławskiego Jaranda z Brudzewa. W 1450 roku w przywileju króla Kazimierza Jagiellończyka, potwierdzającym i rozszerzającym akt lokacyjny nadany przez księcia kujawskiego Siemomysła, wspomniano, że w Gniewkowie istniał dwór (łac. curia). Później Gniewkowo, jako miasto królewskie, było lennem rodziny Kościeleckich (1457–1599). W średniowieczu miasto najprawdopodobniej posiadało drewniano-ziemne wały obronne, o czym m.in. może świadczyć nazwa jednej z ulic Wałowa. W trakcie potopu szwedzkiego w połowie XVII wieku spalony został dwór starostów gniewkowskich, zabudowa gospodarcza oraz połowa domów w mieście. Miasto wyludniło się.

thumb|left|Obelisk upamiętniający powstańca wielkopolskiego poległego w walkach pod Gniewkowem W wyniku I rozbioru Rzeczypospolitej w 1772 miasto zostało włączone do Prus, jako część tzw. Obwodu Nadnoteckiego (niem. Netzedistrikt). W czasie insurekcji kościuszkowskiej zatrzymał się tutaj na 3 dni gen. Jan Henryk Dąbrowski ze swoim korpusem, w towarzystwie pełnomocnika Rady Najwyższej Narodowej - Józefa Wybickiego. W okresie wojen napoleońskich, źródła francuskie jak i niemieckie opisują kilka potyczek w pobliżu miastaPrzemysław Rey, Korpus całe pod Gniewkowem się znajduje...