Parowozy tego typu były ostatnimi parowozami wąskotorowymi zbudowanymi w Polsce.
Stosowany był najczęściej w pracy na bocznicach przyzakładowych. W zakładach przemysłowych bywały oznaczane serią TKb, według norm PKP dla dwuosiowych tendrzaków. Większość parowozów normalnotorowych służyła w hutach, a większość wąskotorowych w cementowniach (jednymi z głównych odbiorców były cementownie: Saturn w Wojkowicach i Wiek). Przynajmniej trzy lokomotywy przekuto na tor o szerokości 900 mm. Parowóz był ekonomiczny w zużyciu paliwa i rozwijał prędkość do 35 km/h.
Opis Tendrzak o układzie osi B, z kotłem na parę nasyconą (układ Bn2t). Kocioł płomieniówkowy ze stojakiem półpromienistym i stalową skrzynią ogniową. Ostoja blachowa, z blach grubości 25 mm, z odsprężynowaniem dolnym, z czterem punktami podparcia. Parowozy wąskotorowe miały węższą ostoję. Wersja normalnotorowa i ostatnie 10 wąskotorowych w wersji eksportowej (z 1959) miały rozstaw osi 2100 mm i mogły pokonywać łuki o promieniu 70 m, wersja wąskotorowa miała rozstaw osi 1800 mm i mogła pokonywać łuki o promieniu 26 m.