Zaburzenie z napadami objadania się — część 2

Brak powtarzających się czynności kompensacyjnych w związku z niepohamowanym jedzeniem

Nasilenie zaburzenia

Minimalne nasilenie zaburzenia jest zdefiniowane jako podanie częstości występowania epizodów objadania się.

Na tej podstawie można wyróżnić nasilenie: łagodne – średnio 1–3 epizodów objadania się w tygodniu, umiarkowane – średnio 4–7 epizodów objadania się w tygodniu, ciężkie – średnio 8–13 epizodów objadania się w tygodniu, bardzo ciężkie – średnio co najmniej 14 epizodów objadania się w tygodniu.

Obraz kliniczny Zaburzenie z napadowym objadaniem się ma inny przebieg niż większość zaburzeń odżywiania. Osoby, u których rozwija się to zaburzenie to osoby w średnim wieku, niemalże 2/3 to kobiety. Napadowe objadanie się ma charakter raczej przejściowy, pacjenci wskazują na okresy, gdy mają tendencję do napadowego objadania się, ale także na takie, gdy są w stanie kontrolować się. Jednakże zazwyczaj osoby cierpiące na to zaburzenie maja tendencje do przejadania się i przybierania na wadze. U nielicznych wystąpił epizod anoreksji lub bulimii. Znaczenie kliniczne BED wiąże się również z jego częstym współwystępowaniem z otyłością, powikłaniami nadwagi oraz objawami psychicznymi, takimi jak depresja i lęk, które są związane z nadmiernymi obawami dotyczącymi jedzenia, kształtu ciała i masy ciała.