Po ufundowaniu w 1615 klasztoru klarysek w Bydgoszczy, została jego pierwszą przełożoną (ksienią). Przybyła do Bydgoszczy w lipcu 1615 wraz z dwiema zakonnicami. Pierwszą siedzibą klasztoru był budynek naprzeciw kościoła św. Idziego, w którym mieszkały nieliczne bydgoskie zakonnice III Zakonu św. Franciszka (bernardynki). W latach 1615–1618 przy finansowej pomocy wojewodziny poznańskiej Zofii Czarnkowskiej, doprowadziła do budowy klasztoru przy istniejącym od 1448 kościele Św. Ducha, dobudowując doń równocześnie obszerną nawę. Klasztor posiadał klauzurę papieską. Konsekracja znacznie rozbudowanej świątyni nastąpiła we wrześniu 1645, już po jej śmierci. W 1925 kościołowi dano nowe wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Została pochowana w kościele klarysek.
Upamiętnienie Upamiętnia ją tablica nagrobna ufundowana w październiku 1661 przez Annę Adolmarę Rozdrażewską, kolejną przeoryszę klasztoru bydgoskich klarysek. Tablicę umieszczono pierwotnie w posadzce kościoła klarysek, a po kasacie klasztoru w 1826 r., w kościele farnym. Od 1952 r. tablica znajduje się w ścianie prezbiterium bydgoskiego kościoła pw.