Następnie przesiedlił się do Łaszczowa w powiecie tomaszowskim, położonego bliżej swej posiadłości Hermanowice w powiecie przemyskim, powiększonej w roku 1604 przez przyłączenie wsi Małkowice. 31 maja 1603 roku, na synodzie lubelskim, złożył rezygnację z urzędu konseniora, motywując ją chęcią poświęcenia się pracy pisarskiej. Jednak już po kilku miesiącach (1604) wybrano go seniorem dystryktów: bełskiego, wołyńskiego i kijowskiego. Uczestniczył m.in. w konwokacji generalnej w Bełżycach (1613), przewodniczył synodowi generalnemu w Bełżycach (wrzesień 1616) oraz brał udział w synodzie prowincjonalnym roku 1617.
Popierał tolerancję religijną z luteranami i braćmi czeskimi, wrogo odnosił się do jezuitów i arian. Krytykował m.in. jezuitów, w jego Postylli czytamy, że krzewią oni swą naukę „z musu i przez gwałt, do niej bowiem ludzi jednych obietnicą i upominkami wabią, drugich mieczem i ogniem przymuszają czego pełno we Włoszech, Hiszpanijej i na Nowym Świecie”J. Tazbir. Sarmaci i świat. 2001.