Zastąpiły go karabiny zasilane nabojami w łusce metalowej: Baranowa i Krnka, a od 1870 r. wprowadzono nowocześniejsze Berdany. W 1877 r. w chwili wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej armia rosyjska posiadała na wyposażeniu 150 868 szt. (w eksploatacji) i 51 096 szt. (w rezerwie)Р. Эрнест Дюпюи, Тревор Н. Дюпюи Всемирная история войн (в 4-х тт.). книга 3 (1800—1925). СПб., М., «Полигон – АСТ», 1998. s. 419-420.
Konstrukcja Karabin Karle był jednostrzałowym karabinem iglicowym z zamkiem suwliwym. Do zasilania używano naboju scalonego w łusce papierowej, opracowanego przez płk. Wiełtiszczewa (rus. Вельтищев). Produkowany był w dwóch wersjach: strzeleckiej (z celownikiem o maksymalnej nastawie do 853 metrów) i piechoty (tylko do 427 metrów). Karabin nie posiadał wyciągu, ponieważ papierowa łuska ulegała spaleniu, a jej resztki usuwane były przy kolejnym wystrzale. Szybkostrzelność wynosiła: 8–10 strzałów/min.
Uwagi
Przypisy
Karle