W 1921 rozpoczął nieukończone dyplomem studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, aby w 1925 przenieść się na Politechnikę Warszawską na Wydział Geodezyjny. Studiów tych również nie ukończył dyplomem inżyniera, odkładając egzamin. W latach 1925–1939 był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Topografów i jednocześnie wykładał kartografię (1930–1932) na Politechnice Warszawskiej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 4. lokatą w korpusie oficerów geografów. W marcu 1939 pełnił służbę w Wydziale Kartograficznym WIG na stanowisku kierownika referatu przygotowań.

Po wybuchu II wojny światowej został wraz z WIG ewakuowany do Lwowa (5–15 września 1939), a następnie internowany na Węgrzech (19 września 1939 – 2 maja 1940) skąd przedostał się do Francji, gdzie formował się WIG. Wraz z Instytutem ponownie ewakuowany (czerwiec 1940) do Glasgow. W Szkocji przebywał jako pracownik WIG w Perth i Edynburgu do 20 października 1947.