Historia thumb|left|Ruiny zamku (2018 r.) Ślady osadnictwa na terenie dzisiejszego Drawna datuje się na okres epoki kamienia łupanego. Świadczą o tym liczne znaleziska archeologiczne jak chociażby toporek kamienny czy siekierka. Miejscowa ludność trudniła się rolnictwem, łowiectwem, bartnictwem, smolarstwem czy myślistwem. W X–XI wieku, wykorzystując dogodne położenie między dwoma jeziorami, powstał tu gród słowiański oraz osada rybacka. Obszar został włączony do państwa polskiego przez Mieszka I ok. 967 roku. Do początku XII wieku obszar należał do księstwa pomorskiego, a dopiero w 1269 roku przeszedł pod panowanie księstwa wielkopolskiego.
W tym samym roku ziemie Pomorza, a więc i Drawno znalazły się pod panowaniem margrabiów brandenburskich, wchodząc w skład tzw. Nowej Marchii. Wśród wielu znakomitych rycerzy marchijskich najsławniejszym był przedstawiciel rodziny Wedlów, który w krótkim okresie otrzymał we władanie wiele dzisiejszych miast takich jak Drawno, Złocieniec, Kalisz Pomorski, Drawsko Pomorskie, Tuczno, Recz, Wałcz. Rodzina podzieliła się zdobytymi majątkami, a ich panowanie miało znaczący wpływ na historię tychże ośrodków. Drawno zasiedlili bracia Wedlowie z Korytowa, na których polecenie zbudowano nad Drawą murowany zamek na planie prostokątaBalcerzak, T. - Zamek w Drawnie.