Wiąże się to z wartościami współczynników przewodności (λ·105), które dla Ar, N2, He i H2 w 273 K wynoszą, odpowiednio: 16,26, 23,74, 143,4 i 158,8 J/(cm·s·K). W przypadku stosowania wodoru mierzone elektryczne oporności elementów detektora (np. termistorów), chłodzonych strumieniem gazu nośnego i składnikami próbki, najbardziej się różnią. Ze względu na rygory bezpieczeństwa, dotyczące stosowania wybuchowego wodoru, jest on zastępowany droższym helem, o mniejszym współczynniku przewodnictwa.
Azot i argon mają dużo mniejsze przewodności cieplne niż H2 i He, co jest ich wadą w przypadku stosowania katarometrów (mniejsza czułość). Z punktu widzenia przebiegu chromatograficznego rozdzielania składników mieszanin zaletą tych gazów są mniejsze współczynniki dyfuzji rozdzielanych związków. Przesuwające się wzdłuż kolumny pasma mniej się rozmywają, dzięki czemu na chromatogramach częściej otrzymuje się wąskie, odrębne piki.