Zasada chromatografii gazowej Chromatografia gazowa jest metodą analizy mieszanin związków chemicznych, które są gazami w temperaturze analizy. Badaną próbkę wprowadza się (w jak najkrótszym czasie) do strumienia gazu nośnego (fazy ruchomej), który przepływa przez kolumnę chromatograficzną. Kolumny zawierają fazę stacjonarną – sorbent stały lub trudno lotną ciecz – w postaci filmu pokrywającego ścianki kolumn kapilarnych lub ziarna nośnika. Prędkość przemieszczania się cząsteczek analitów przez kolumnę jest zależna m.in. od sił ich oddziaływań z fazą stacjonarną, temperatury wrzenia i współczynnika dyfuzji w gazie nośnym. Wypływający z kolumny gaz jest kierowany do detektora (czujnika), który reaguje na obecność analitów (eluatów), kolejno opuszczających kolumnę. Rejestrowany jest chromatogram w formie tzw. pików o różnym wzajemnym położeniu, wysokości i kształcie. Czas retencji umożliwia identyfikację związku chemicznego, a wielkość (powierzchnia) piku jest zależna od ilości tego związku w próbce. Kształt piku (szerokość i stopień asymetrii) jest zależny m.in. od współczynników dyfuzji analitów w gazie nośnym i od cech procesów wymiany masy między fazą ruchomą i nieruchomą (np.