Mechanika macierzowa – sformułowanie mechaniki kwantowej stworzone przez Wernera Heisenberga, Maxa Borna i Pascuala Jordana w 1925.
Mechanika macierzowa była pierwszym pełnym i spójnym opisem mechaniki kwantowej. To rozszerzenie Modelu Bohra, opisujące, jak zachodzą skoki kwantowe. Opis dokonuje się poprzez interpretację właściwości fizycznych cząstek jako ewoluujących w czasie macierzy. Jest to odpowiednik mechaniki falowej Schrödingera i jest podstawą notacji Diraca dla funkcji falowej.
W przeciwieństwie do mechaniki falowej, mechanika macierzowa daje widma operatorów energii w sposób czysto algebraiczny. Bazując na tej metodzie, Pauli w 1926, jeszcze przed powstaniem mechaniki falowej, wyprowadził widmo wodoru.
Rozwój mechaniki macierzowej W 1925 Werner Heisenberg, Max Born i Pascual Jordan sformułowali macierzową reprezentację mechaniki kwantowej.
Objawienie na wyspie Helgoland W 1925 Werner Heisenberg pracował w Getyndze nad problemem obliczania linii widmowych wodoru. W maju tego roku podjął próby opisania układów atomowych wyłącznie przy pomocy obserwabli. Siódmego maja, by uciec przed efektami silnego kataru siennego, Heisenberg udał się na pozbawioną pyłków wyspę Helgoland na Morzu Północnym.