W Kazalnicy Miętusiej wyróżnia się trzy piętra z kominami, zacięciami i depresjami, oddzielone poziomymi, wąskimi zachodami. Wśród formacji skalnych występuje m.in. Wielki Komin, Górne Półki, Dolne Półki, Sufit, Gzyms Nowińskiego i Studnia – depresja o wysokości 45 m, średnicy ok. 3 m i tak pionowa, że można w niej wspinać się bez użycia światła. Wszystkie drogi wspinaczkowe opisuje Władysław Cywiński w przewodniku Tatry. Cz. 3.

Od Kazalnicy Miętusiej zaczyna się wysoka ściana zwana Twardą Galerią, jaką Twardy Grzbiet opada do Doliny Miętusiej. Ściana ta ciągnie się po Dziurawą Basztę. Tylko jej górna część z Kazalnicą Miętusią opada bezpośrednio do piargów Wielkiej Świstówki, dolna część natomiast do skalistego zbocza zwanego Dziurawym, które opada do Wantuli. Jak pisze Władysław Cywiński: tutaj „znajdują się najpoważniejsze wapienne urwiska całych Tatr: ściany Ratusza Mułowego i Kazalnicy Miętusiej. Ustępują one wysokością ścianom Giewontu i Wielkiej Turni, lecz przewyższają je nagromadzeniem trudności. Ilość rozwiązanych i nierozwiązanych problemów o charakterze skałkowym jest tu prawie nieograniczona”. Pionierem w taternickim zdobywaniu tych ścian był Leszek Nowiński, który dokonał tutaj wielu pierwszych przejść.