Krytyka uznaje ją za wnikliwą analizę cech stałych bywalców wiedeńskiej Café Central, kawiarni gdzie autor wiele czasu spędzał w towarzystwie Petera Altenberga, Antona Kuha i Egona Friedella.
Alfred Polgar znał biegle węgierski, w 1913 przetłumaczył na niemiecki sztukę Ferenca Molnára „Liliom”. Nie było to tłumaczenie wprost, lecz adaptacja, Polgar przeniósł akcję opowiadania na wiedeński Prater i dodał prolog. Premiera sztuki miała miejsce 28 lutego 1913 na deskach wiedeńskiego Theater in der Josefstadt i od razu osiągnęła oszałamiający sukces.
Po wybuchu I wojny światowej Polgar znalazł zatrudnienie w Archiwum Państwowym, oprócz tego nadal pisał do magazynów, m.in. do ukazującego się na Węgrzech niemieckojęzycznej gazety Pester Lloyd. Po 1918 został szefem działu kulturalnego gazety Der Neue Tag. Dwa lata później opuścił Wiedeń i osiedlił się w Berlinie, tworząc tam publikował w Berliner Tageblatt i Prager Tagblatt. W 1921 ukazała się druga książka napisana wspólnie z Egonem Friedellem pt. Böse Buben Journal.