10 października 1917 został przyjęty do Armii Polskiej we Francji i przydzielony do 1 pułku strzelców polskich w charakterze instruktora. Po zakończeniu formowania jednostki został przeniesiony do 2 pułku strzelców polskich, również w charakterze instruktora. W 1917, w składzie tego oddziału, walczył na froncie w Wogezach. Wyróżnił się 25 października 1918 dowodząc plutonem w wypadzie na niemiecką placówkę pod wsią Lelle. 24 stycznia 1918 został awansowany na sierżanta, a 24 lipca tego roku na starszego sierżanta.
Wiosną 1919 razem z Błękitną Armią powrócił do Polski. 1 września 1919 jego jednostka została przemianowana na 44 pułk Strzelców Kresowych. W czasie wojny z Ukraińcami i bolszewikami dowodził plutonem w 6 kompanii strzeleckiej i awansował do stopnia chorążego. 28 listopada 1920, po zawieszeniu broni na froncie polsko-bolszewickim, został skierowany na kurs gospodarczy przy Intendenturze Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”. 4 lutego 1921 ukończył kurs z „wynikiem pomyślnym” i następnego dnia został przydzielony do dowództwa taborów 13 Dywizji Piechoty, na stanowisko oficera gospodarczego (kasowego) w kompanii gospodarczej. 4 września 1921 powrócił do macierzystego pułku na stanowisko oficera taborowego w drużynie dowódcy pułku, a później oficera młodszego (dowódcy plutonu) 5 kompanii strzeleckiej.