1. Przypisanie każdemu uczestnikowi równej części kosztu dostarczenia dobra publicznego. Koszt ten będzie poniesiony przez uczestników, jeśli zapadnie decyzja o dostarczeniu dobra publicznego.
2. Każdy uczestnik deklaruje wartość, jaką przypisuje dobru publicznemu. Wartość deklarowana może być równa lub nie faktycznie przypisywanej wartości. Uczestnicy dokonują deklaracji jednocześnie nie znając wartości przypisanych przez innych uczestników.
3. Na tej podstawie kalkulowana jest wartość netto dobra publicznego dla poszczególnych uczestników, czyli wartość deklarowana pomniejszona o koszt dostarczenia dobra.
4. Jeśli suma deklarowanych wartości netto wszystkich uczestników jest dodatnia zapada decyzja o dostarczeniu dobra. Ujemna wartość netto jest równoznaczna z podjęciem decyzji o braku dostarczenia dobra.
5. Od każdej osoby kluczowej, której ujawniona preferencja decydowała o podjęciu decyzji dotyczącej wszystkich uczestników będzie wymagany podatek Clarke’a.