W 1934 otrzymał godność archimandryty.
W czerwcu 1936 został skierowany do Lwowa, gdzie został ponownie proboszczem i dziekanem parafii prawosławnych w Galicji. Na miejscu zaangażował się w działania na rzecz nawracania na prawosławie grekokatolików. W 1937 uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim tytuł magistra teologii prawosławnej, specjalizując się w prawie kanonicznym. W tym samym roku ponownie wrócił do Ławry Poczajowskiej.
15 czerwca 1941 w soborze Świętej Trójcy w Łucku miała miejsce jego chirotonia na biskupa pińskiego i poleskiego, wikariusza eparchii wołyńskiej w ramach Ukraińskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego podległego Patriarchatowi Moskiewskiemu. W charakterze konsekratorów w ceremonii udział wzięli metropolita kijowski Mikołaj, biskupi Antoni (Marcenko) oraz Polikarp (Sikorski). Rezydencją hierarchy miała pozostawać Ławra Poczajowska. W zamiarze locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego Sergiusza miał zastąpić na katedrze pińskiej Aleksandra (Inoziemcowa)A. Mironowicz, Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, s.224. Po wystąpieniu zwolenników autokefalizacji Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego biskup Beniamin opowiedział się za jego dalszą przynależnością do Patriarchatu Moskiewskiego.