Całą karierę naukową związany był z WSP w Krakowie, dodatkowo uczył też w studium nauczycielskim w Tarnowie, Bochni i Nowej Hucie. W 1953 roku został zatrudniony w Zakładzie Języka Polskiego WSP na stanowisku asystenta. W 1958 roku uzyskał stopień starszego asystenta. W 1965 roku został powołany na stanowisko adiunkta. W 1966 roku został powołany w skład Komisji Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk. W 1969 uzyskał stanowisko docenta oraz nominację na stanowisko kierownika katedry, funkcję tę pełnił do 1971 roku, kiedy w ramach reorganizacji zlikwidowano wszystkie katedry; wtedy też otrzymał nominację na stanowisko kierownika Zakładu Języka Polskiego (ponawianą w następnych latach). W 1971 roku został wybrany sekretarzem Polskiego Towarzystwa Językoznawczego (wybrany ponownie w 1974 roku).
Prowadził zajęcia z gramatyki opisowej języka polskiego, historii języka, gramatyki historycznej języka polskiego, kultury języka. W opinii Leszka Bednarczuka łączył w pracy naukowej zainteresowanie historią języka polskiego, pasje teatralne i znajomość polszczyzny kresowej. Po jego kierunkiem napisano 68 prac magisterskich, był recenzentem czterech rozpraw doktorskich, wypromował dwóch doktorów.