W latach 1971–1972 był tunezyjskim ambasadorem w Paryżu.

W 1980 powrócił do pracy w rządzie jako minister delegowany przy premierze. Od 15 kwietnia 1981 do 15 września 1986 zajmował urząd ministra spraw zagranicznych. Jako minister doprowadził do przyjęcia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucji nr 573, potępiającej izraelską interwencję powietrzną na terenie Tunezji w 1985 (operacja Drewniana Noga). W 1987 był ambasadorem w Bonn. W latach 1989–1994 pełnił mandat deputowanego do Izby Deputowanych. Od 1989 do 1990 był przewodniczącym parlamentarnej Komisji Spraw Zagranicznych. W latach 1990–1991 pełnił funkcję przewodniczącego Izby Deputowanych. Po zakończeniu kadencji powrócił do praktyki adwokackiej.

27 lutego 2011, po rezygnacji premiera Muhammada al-Ghannusziego z powodu protestów społecznych, pełniący obowiązki prezydenta Fu’ad al-Mubazza mianował go nowym szefem rządu. Urząd pełnił do 24 grudnia 2011, kiedy władzę w kraju przejął rząd na czele z premierem Hammadim al-Dżibalim, wyłoniony w wyniku wyborów do Zgromadzenia Konstytucyjnego.