Historia Pomnik początkowo miał stanąć na rogu ulicy Solnej i Alei Marcinkowskiego, jednak napotkał trudności natury urzędniczo-biurokratycznej. Autor zrezygnował więc z tego zamysłu i podjął rozmowy ze spółką Fortis (Grażyna Kulczyk) – właścicielem Starego Browaru i parku Dąbrowskiego, która wyraziła zgodę w przeciągu kilku dni. Opis drogi urzędniczej, mającej na celu postawienie pomnika, artysta zamieścił w pracy doktorskiej.
Nie-pomnik zyskał dodatkowy wyraz w październiku 2010, kiedy to jego poszczególne części zostały rozdzielone nowym ogrodzeniem parkowym, postawionym przez spółkę Fortis. Części cokołu pozostały wewnątrz ogrodzenia, a sama postać na zewnątrz. Według autora nadało to nowy sens dyskusji o roli pomników w przestrzeni miejskiej. Latem 2011, w wyniku korekty założenia, cały pomnik znalazł się po zewnętrznej stronie ogrodzenia.
Przypisy
Bibliografia Sylwia Wilczak, Pomnik-niepomnik, w: „Gazeta Wyborcza”, Poznań, 7-8.08.2010, s. 5. Elżbieta Podolska, Nie-pomnik przynosi szczęście w nauce, w: „Głos Wielkopolski”, 24.08.2010, s. 7. Beata Marcińczyk, Maciej Roik, Płot przy Starym Browarze, jak długi tak nielegalny, w: „Głos Wielkopolski”, 4.02.2011, s. 10. strona WZAR, zdjęcia (dostęp 26.02.2011).
Kategoria:Nieistniejące pomniki w Poznaniu Kategoria:Polska sztuka współczesna Kategoria:Dzieła sztuki współczesnej Poznań Kategoria:Centrum Handlu, Sztuki i Biznesu Stary Browar Kategoria:Centrum (Poznań)