Dajan-chan wznowił tytuł wielkiego chana, po czym udało mu się zawrzeć pokój z Chinami, uzyskując przy tym dość korzystną regulację stosunków handlowych. Określona została częstotliwość poszczególnych etapów wymiany i wytypowano te rejony graniczne, w których miano dokonywać transakcji. Dobre stosunki utrzymywały się ponad dziesięć lat, lecz po 1500 roku Dajan-chan dokonał wielu najazdów na Chiny, na ogół pomyślnych i przynoszących bogate łupy. Ten stan ciągłego napięcia nie przyniósł jednak Mongolii większych korzyści, a zdobyte bogactwa wcale nie zmniejszały coraz silniejszego wycieńczenia. Władca zmuszony był prowadził surową politykę wewnętrzną.
Dajan-chan zmarł prawdopodobnie w 1543 roku a jego śmierć otworzyła długi okres całkowitego rozpadu jedności państwa mongolskiego. Wybuchły spory o sukcesję i walki wewnętrzne między licznymi synami monarchy a ich spadkobiercami. Chociaż formalnie uznawano zwierzchność jednego chana, to jednak w praktyce nastąpiło rozbicie dzielnicowe i doszło do podziału władzy pomiędzy poszczególnymi tzw. małymi chanami. W rezultacie powstały najpierw księstwa Czachar, Tümed, Ordos i Chałcha, później zaś uległy one dalszemu rozdrobnieniu. Wielkiego chana uznawano od tej pory przede wszystkim za przywódcę jego grupy rodowej – Czacharów.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Mongołów Kategoria:Czyngisydzi Kategoria:Urodzeni w XV wieku Kategoria:Zmarli w XVI wieku