Docelowo planowano zastosowanie mocniejszej jednostki napędowej, silnika Pratt & Whitney R-4360 Wasp Major (co jednak nigdy nie nastąpiło). Prototypy miały nie posiadać opancerzenie, jego montaż planowano dopiero w egzemplarzach seryjnych. Masa opancerzenia miała wynosić około 300 kg. Na początku 1942 roku doprecyzowano wymagania jakie powinien spełniać samolot. Podjęto decyzje, że pierwszy prototyp (42-13568) będzie posiadał silne uzbrojenie strzeleckie w postaci czterech działek kalibru 37 mm oraz czterech karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm (wszystkie zamontowane w płacie) oraz kadłubową komorę bombową przystosowaną do przenoszenia 1300 kg bomb. Drugi prototyp planowano uzbroić jedynie w cztery karabiny kalibru 12,7 mm (po dwa na skrzydło po obu stronach kadłuba). Przewidywano również zamontowanie dodatkowych węzłów podskrzydłowych na bomby (po jednym na skrzydło) z czego jednak zrezygnowano. W maju 1942 roku wojsko zaakceptowało drewnianą makietę samolotu, którego projekt skierowano do dalszej realizacji. Rozpoczęcie testów w locie planowano rozpocząć najpóźniej w październiku 1942 roku a w kwietniu 1943 roku rozpoczęcie produkcji seryjnej. Problemy organizacyjne Brewstera zaważyły na całym projekcie.