thumb|skaluj=1.4|Dreyse M/41, pierwszy karabin iglicowy wprowadzony na wyposażenie wojskowe thumb|skaluj=1.4|Iglica karabinu Dreyse, z charakterystycznym długim cienkim grotem iglicznym Karabin iglicowy (pot. iglicówka) – rodzaj odtylcowego karabinu jednostrzałowego, zasilanego amunicją zespoloną (w łusce papierowej). Swoją nazwę karabiny te zawdzięczają stosunkowo długiej iglicy (dłuższej niż w innych rodzajach karabinów).
Karabiny iglicowe stanowiły istotny krok w rozwoju broni palnej, zapoczątkowując erę karabinów odtylcowych zasilanych nabojem zespolonym, które zastąpiły używane dotychczas karabiny odprzodowe (rozdzielnego ładowania).
Historia Próbę stworzenia tego typu broni podjął na początku XIX wieku Samuel Johannes Pauly, jednak mimo opatentowania swojego wynalazku (1812 r.), nie udało mu się wprowadzić go do produkcji.
Pierwszy udany karabin iglicowy, który trafił do masowej produkcji został opracowany dopiero przez Johana Nikolausa von Dreyse w 1836 r. Karabin spotkał się z zainteresowaniem armii pruskiej i niebawem został przyjęty na jej wyposażenie jako Zündnadelgewehr M/41.