„mansi civiles”) po 30 gr, 15 gr od 1 łana we wsi Pniewy, które uprawiał dziedzic, od dwóch komorników po 6 groszy, od jednego komornika ubogiego 2 grosze, od 3 zagrodników po 4 grosze, od 10 beczek śledzi po 6 groszy, razem 60 złotych czopowego zapłacono w latach 1580-1581. W mieście rozwijało się także piwowarstwo. W okresie tym zapłacono również po 22,5 groszy od 141 warów (war składał się z 9 beczek, a każda beczka miała wartość 30 groszy) i od 18 warów (każdy war składał się z 24 beczek, a każda beczka miała wartość 24 groszy. Pobrano również opłatę od 216 kwart gorzałki po 3 denary, od 4 beczek śledzi po 6 groszy. Razem podatki z Pniew wyniosły 182 złotych 9 groszy i 9 denarów. W 1583 miał miejsce pobór z Pniew, który zapłacił Kasper Potulicki.
Pod koniec XVIII wieku w mieście było 129 domów zamieszkałych przez 789 mieszkańców w tym 219 wyznawców judaizmu.
Zabory Polski W 1793 r. w wyniku II rozbioru Polski zostały zajęte przez Prusy i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Miasto w większości miało zabudowę drewnianą, a ulice były brukowane. Liczyło wówczas 892 mieszkańców mieszkających w 120 domach. Ludność trudniła się głównie rolnictwem. Część zajmowała się rzemiosłem. W Pniewach pracowało wtedy 20 szewców, 5 krawców i 6 piekarzy.