Gieorgij Konstantinowicz Dworżycki, ros. Георгий Константинович Дворжицкий (ur. w Baku, zm. 31 stycznia 1962 w Saint-Briac-sur-Mer) – rosyjski wojskowy (pułkownik), emigracyjny działacz polityczny, kulturalny i kombatancki, szef kancelarii przedstawicielstwa Rosyjskiego Korpusu Ochronnego w Serbii podczas II wojny światowej.
W 1906 ukończył Korpus Paziów, zaś w 1912 Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego.
Brał udział w I wojnie światowej. Dowodził szwadronem lejbgwardii Ułańskiego Pułku Jego Wysokości. W 1918 r. przystąpił do wojsk Białych. Objął dowodzenie szwadronu Mieszanego Gwardyjskiego Pułku Kawalerii. Doszedł do stopnia pułkownika.
W połowie listopada 1920 r. wraz z wojskami Białych ewakuował się z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Belgradzie. Został nauczycielem muzyki. Działał w organizacjach monarchistycznych.
Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Stanął na czele kancelarii przedstawicielstwa Korpusu w okupowanej Serbii. Po zakończeniu wojny wyjechał w 1948 r. do Francji. Ponownie uczył muzyki w Paryżu. Objął przewodniczenie miejscowego oddziału Korpusu Armii i Floty Imperatorskiej.